marcinindonesia


2 Comments

VAN FLORES NAAR TIMOR

Woensdag 09 november 2016. Gisteren een dagje Maumere. Na het ontbijtbuffet werd het een voormiddag rond en vooral in het zwembad van het hotel vertoeven. Wij ziin hier alleen. Het water is lauw en leuk is dat je hier niet transpireert, maar anderzijds is de zon hier ook ongenadig met een uv-index van elf. Resultaat is dat ik, niettegenstaande ik zoveel mogelijk de schaduw opzoek, na enige tijd qua kleur op een gekookte kreeft begin te lijken. Insmeren dus en tegen de middag de frisse kamer opzoeken. Hier kan ik nog even informatie over ons volgende reisdoel, West-Timor, opzoeken. Om 16u 30 gaan wij naar de ingang van ons hotel. Hier hebben wij afgesproken met Rino om ons naar het Coconut Beach Resort te voeren. Het wordt eventjes rijden. De locatie is erg mooi gelegen aan de zee, maar afgelegen en duidelijk op strandvakanties gericht. Wij blijven hier dineren. De spijskaart is eerder beperkt, westers gericht en iets duurder dan gemiddeld. Maar het smaakte wel. Intussen is het goed donker geworden en rijden wij terug naar ons hotel.

Deze morgen na het ontbijt hetzelfde ritueel als gisteren: na het ontbijt een verfrissende duik nemen in het zwembad. Daarna onze twee laatste overheerlijke mango’s gegeten, bagage ingepakt, waarbij ik een aantal zaken uit mijn rugzak haal om als handbagage te fungeren, gezien het gewicht per persoon slechts 15 kg mocht bedragen en dan maar wachten tot halfelf, wanneer Rino ons komt halen om ons naar de luchthaven te voeren. Het is maar 10 minuutjes rijden. Aan de balie kunnen wij onmiddellijk inchecken: er is niemand en er zijn drie balies open. Het gezamenlijk gewicht van de bagage bedraagt vijf kilogram te veel, maar dat is geen probleem. Wij krijgen water en een pakje koekjes mee voor onderweg. Het vliegtuig is een half uur te laat en de vlucht duurt een goed halfuur. Wij worden op de luchthaven van Kupang opgewacht door de gratis shuttledienst van het hotel On The Rock en even later komen aan in het hotel. Nu even uitkijken om vervoer naar Soe en none te organiseren. In het hotel hebben ze wel vervoer, maar de chauffeur spreekt geen woord Engels. ’s Avonds om 7 u zal een gids hem vergezellen. Dan maar op internet verder gekeken. Wij zijn intussen ook eventjes te voet naar Lavalon geweest. Hier bedraagt de prijs 1.500.000 voor de wagen en 300.000 voor de gids. Gezien wij zweten als paarden drinken wij hier een biertje en nemen dan een busje terug naar ons hotel. En maar wachten en maar wachten op de chauffeur en de gids die niet komen. Morgen zullen wij de omgeving verkennen en vrijdag gaan wij dan op tocht. Wij willen dan een of meerdere traditionele dorpen zien (None), Oebelo waar ze sasando’s maken en Tarus waar laru, een lokaal likeur gemaakt wordt.

marc

Advertisements


1 Comment

OVER KELIMUTU EN MAUMERE

Maandag 7 november 2016. Om vier uur vertrekken wij met de auto naar de 1640 meter hoge Gunung Kelimutu. Het is nog volop duister en vrij snel verlaten wij de hoofdbaan om een naar omhoog slingerend smal baantje te nemen. Gelukkig hoef ik het aantal haarspeldbochten onderweg niet te tellen. Na een half uurtje rijden bereiken wij de ingang van het Kelimutu National Park. Hier betalen wij 150.000 IRP de man en 10.000 IRP voor de auto, en dan kunnen wij verder rijden tot aan de parking. Van hieruit gaat het te voet verder. Het pad ligt er goed bij en er zijn zelfs gemetste trappen. Heel wat beter dan aan de Gunung Ijen. Aanvankelijk is het nog donker en moeten wij met een licht op stap, maar wanneer wij de vulkaan naderen heeft de schemering al flink ingezet. In het duister ontwaar ik twee meren, de Tiwu Ata Bupu of het meer van de oude mensen, en de Tiwu Nuwa Muri Koo Fai waar de ziel van de jongeren naar toe gaat. Even later ontwaar ik in het duister het derde meer, Tiwu Ata Polo of het meer voor de boosaardigen. Wij zijn hier samen met nog twaalf andere toeristen. Ook enkele gidsen en plaatselijke venters zijn hier. Maar het wordt uitkijken naar de zonsopgang. Gewoonweg subliem. Dit beeld blijft voor altijd op mijn netvlies gebrand. De twee naast elkaar gelegen meren varieren in groen, Tiwu Ata Bupu, dat 1,5 km ten westen van de twee anderen ligt, is blauw gekleurd. De kleuren wijzigen door het invallend licht, maar ook onder invloed van de werking van micro-organismen en door het oplossen van chemische stoffen uit de vulkanische omgeving. Ook onder invloed van het regenseizoen, waarbij meer water in de meren terechtkomt, wijzigt de kleur. Ook de weerschijn van de omgeving heeft een invloed op de kleur. Opeens verschijnen door ook nog enkele langstaartmakaken. Ik wist niet dat hun verspreidingsgebied zich al zo ver naar het oosten uitgebreid had. Wij verlaten nu Inspiration Point, het hoogste punt, en gaan nu de Tiwu Ata Polo, die niet goed zichtbaar is en door een dunne kraterand van de Tiwa Nuwa Muri Koo Fai gescheiden is, van dichtbij bekijken. Dit meer is wel het kleinste, maar het blijft impressionant. Wij keren terug naar Moni, waar wij eerst een stortbad nemen om het ochtendlijke klimmerszweet van ons af te spoelen. Daarna is het even wachten op ons ontbijt: een bananenpannenkoek. Aan Rino zeggen wij dat wij vooraleer te vertrekken, eerst de plaatselijke markt gaan bezoeken. Maar pech voor ons, de regering heeft immers beslist dat deze markt niet meer op maandag, maar wel op dinsdag moet plaatsvinden. Er zit niets anders op dan door te rijden naar Maumere. Onder een stralende zon en met een hoge temperatuur en dito vochtigheidsgraad rijden wij door. De omgeving is prachtig. Wij maken een tussenstop aan Coca Beach, een idyllisch zandstrand met een eilandje ervoor in een semicirkelvormige baai. Hier nemen wij de lunch in een plaatselijke eetgelegenheid. Zij tonen ons een grote vis die ze op de barbecue zullen leggen. Ziet er best goed uit. En even later is het zover. Eerst krijgen wij een lekkere vissoep met grote stukken barracuda aangeboden, dan cassave met kokos en bloemen van papaja, rijst, octopus, verse tomaten met ui en dan nog sambal. Enkel voor dit laatste heb ik bedankt. Wij betalen 185.000 IRP (13 euro voor drie). Volgens onze chauffeur is het nog een goed uur rijden naar Maumere. Rond half drie komen wij er inderdaad aan. Rino zet ons af aan het hotel Sylvia, waar wij een kamer voor twee nachten geboekt hebben. Nadat wij de bagage op de kamer gebracht hebben, neemt Rino ons voor een ritje mee in de stad. Wij spreken opnieuw af om 16u 30 en bezoeken dan de plaatselijke markt. Deze is groot en voornamelijk de groenten en fruit boeien ons. Sommige zaken zijn vreemd voor mij, zoals de araca vrucht. Hierna gaat het richting haven. Hier is een relatief grote moslimgemeenschap neergestreken, na problemen in Sulawesi. Volgens Rino wordt hier 10 keer per dag opgeroepen tot het gebed. Als laatste bezoeken wij de vismarkt. Het begint al te schemeren, dus foto’s trekken wordt iets moeilijker. Maar de mensen blijven vriendelijk en velen vragen of ze niet op de foto mogen. Geen probleem voor mij, dus af en toe maak ik dan zo een kiekje. Wij keren nu terug naar ons hotel en spreken af met Rino af morgen om16u 30 om ons  naar coconut beach te voeren. Daar zullen wij dan dineren. Rino zegt dat het zijn favoriete plaats is. Ik ben benieuwd.

marc


2 Comments

LABUAN BAJO

1 november 2016. Na het ontbijt rijden wij naar de luchthaven Ngurah Rai in Denpansar. Het wordt nog eventjes wachten op de vlucht van NAM AIR IN668 van 10u 05. Om 11u 05 landen wij op tijd op de Komodo airport in Labuan Bajo. Wij logeren hier in de Komodo Lodge en ze komen ons ophalen aan de luchthaven. Wij betalen voor de overnachting 450.000 IRP, ontbijt incluis. Een pak meer dan wij normaliter betalen, maar naar Europese normen nog steeds goedkoop en de kamer is wel ok. Best leuk, want het is hier spitsroeden lopen tussen de taxichauffeurs. Het wordt eventjes wachten voor de kamer vrijkomt en dan trekken wij de stad in. Hoewel stad is veel gezegd. Veel stelt Labuan Bajo echt niet voor. Maar vandaag gaan wij onderhandelen om een gunstige prijs te krijgen voor een boottrip naar Komodo met onderweg nog eens snorkelen om manta’s te spotten. En wij willen ook door Flores rijden, van Labuan Bajo naar Maumere. Na eens overal polshoogte genomen te hebben kiezen wij voor een boottocht van 2 dagen met overnachting aan dek. Wij betalen hiervoor 725.000 IRP per persoon, wat ons een mooie deal lijkt. Voor hetzelfde hadden wij ook prijzen van 1.300.000 IRP. Hopelijk valt alles mee.  Wij leggen ook de overnachting vast voor 4 november in de Komodo lodge. Zo hebben wij een overnachtingsplaats als wij hier rond 17u aankomen en de volgende dag het binnenland gaan verkennen. Nu nog even zoeken naar een goede prijs/kwaliteitsverhouding voor de auto. De prijs die wij eerst horen voor de toer bedraagt 5.000.000 IRP, maar na verder zoeken en afdingen komen wij een prijs van 3.500.000 IRP overeen. Hopelijk is dat een goede zaak en kunnen wij op 5 november vertrekken. Op 9 november hopen wij in Maumere te zijn. Aangezien wij nog enkele dagen voor zitten op ons schema, denk ik eraan om nog een drietal dagen op West-Timor door te brengen vooraleer naar Jakarta af te reizen. Wij drinken nog een biertje op het terras van het Green Hill restaurant met uitzicht over de haven. Gezien het mooie uitzicht op de haven en de eilanden ervoor blijven wij hier ook nog eten: gegrilde scampi’s. Lekker bij een ondergaande zon.

marc