marcinindonesia


1 Comment

OVER KELIMUTU EN MAUMERE

Maandag 7 november 2016. Om vier uur vertrekken wij met de auto naar de 1640 meter hoge Gunung Kelimutu. Het is nog volop duister en vrij snel verlaten wij de hoofdbaan om een naar omhoog slingerend smal baantje te nemen. Gelukkig hoef ik het aantal haarspeldbochten onderweg niet te tellen. Na een half uurtje rijden bereiken wij de ingang van het Kelimutu National Park. Hier betalen wij 150.000 IRP de man en 10.000 IRP voor de auto, en dan kunnen wij verder rijden tot aan de parking. Van hieruit gaat het te voet verder. Het pad ligt er goed bij en er zijn zelfs gemetste trappen. Heel wat beter dan aan de Gunung Ijen. Aanvankelijk is het nog donker en moeten wij met een licht op stap, maar wanneer wij de vulkaan naderen heeft de schemering al flink ingezet. In het duister ontwaar ik twee meren, de Tiwu Ata Bupu of het meer van de oude mensen, en de Tiwu Nuwa Muri Koo Fai waar de ziel van de jongeren naar toe gaat. Even later ontwaar ik in het duister het derde meer, Tiwu Ata Polo of het meer voor de boosaardigen. Wij zijn hier samen met nog twaalf andere toeristen. Ook enkele gidsen en plaatselijke venters zijn hier. Maar het wordt uitkijken naar de zonsopgang. Gewoonweg subliem. Dit beeld blijft voor altijd op mijn netvlies gebrand. De twee naast elkaar gelegen meren varieren in groen, Tiwu Ata Bupu, dat 1,5 km ten westen van de twee anderen ligt, is blauw gekleurd. De kleuren wijzigen door het invallend licht, maar ook onder invloed van de werking van micro-organismen en door het oplossen van chemische stoffen uit de vulkanische omgeving. Ook onder invloed van het regenseizoen, waarbij meer water in de meren terechtkomt, wijzigt de kleur. Ook de weerschijn van de omgeving heeft een invloed op de kleur. Opeens verschijnen door ook nog enkele langstaartmakaken. Ik wist niet dat hun verspreidingsgebied zich al zo ver naar het oosten uitgebreid had. Wij verlaten nu Inspiration Point, het hoogste punt, en gaan nu de Tiwu Ata Polo, die niet goed zichtbaar is en door een dunne kraterand van de Tiwa Nuwa Muri Koo Fai gescheiden is, van dichtbij bekijken. Dit meer is wel het kleinste, maar het blijft impressionant. Wij keren terug naar Moni, waar wij eerst een stortbad nemen om het ochtendlijke klimmerszweet van ons af te spoelen. Daarna is het even wachten op ons ontbijt: een bananenpannenkoek. Aan Rino zeggen wij dat wij vooraleer te vertrekken, eerst de plaatselijke markt gaan bezoeken. Maar pech voor ons, de regering heeft immers beslist dat deze markt niet meer op maandag, maar wel op dinsdag moet plaatsvinden. Er zit niets anders op dan door te rijden naar Maumere. Onder een stralende zon en met een hoge temperatuur en dito vochtigheidsgraad rijden wij door. De omgeving is prachtig. Wij maken een tussenstop aan Coca Beach, een idyllisch zandstrand met een eilandje ervoor in een semicirkelvormige baai. Hier nemen wij de lunch in een plaatselijke eetgelegenheid. Zij tonen ons een grote vis die ze op de barbecue zullen leggen. Ziet er best goed uit. En even later is het zover. Eerst krijgen wij een lekkere vissoep met grote stukken barracuda aangeboden, dan cassave met kokos en bloemen van papaja, rijst, octopus, verse tomaten met ui en dan nog sambal. Enkel voor dit laatste heb ik bedankt. Wij betalen 185.000 IRP (13 euro voor drie). Volgens onze chauffeur is het nog een goed uur rijden naar Maumere. Rond half drie komen wij er inderdaad aan. Rino zet ons af aan het hotel Sylvia, waar wij een kamer voor twee nachten geboekt hebben. Nadat wij de bagage op de kamer gebracht hebben, neemt Rino ons voor een ritje mee in de stad. Wij spreken opnieuw af om 16u 30 en bezoeken dan de plaatselijke markt. Deze is groot en voornamelijk de groenten en fruit boeien ons. Sommige zaken zijn vreemd voor mij, zoals de araca vrucht. Hierna gaat het richting haven. Hier is een relatief grote moslimgemeenschap neergestreken, na problemen in Sulawesi. Volgens Rino wordt hier 10 keer per dag opgeroepen tot het gebed. Als laatste bezoeken wij de vismarkt. Het begint al te schemeren, dus foto’s trekken wordt iets moeilijker. Maar de mensen blijven vriendelijk en velen vragen of ze niet op de foto mogen. Geen probleem voor mij, dus af en toe maak ik dan zo een kiekje. Wij keren nu terug naar ons hotel en spreken af met Rino af morgen om16u 30 om ons  naar coconut beach te voeren. Daar zullen wij dan dineren. Rino zegt dat het zijn favoriete plaats is. Ik ben benieuwd.

marc

Advertisements