marcinindonesia


1 Comment

OVER JAKARTA EN BATAVIA

Zondag 13 november 2016. Gisterenmorgen na het uitgebreide ontbijt (continentaal en Indonesisch – misschien wel veel, maar best lekker; zeker ook de pannenkoekjes met blauwe vruchtenstroop!) nog eens gaan zwemmen in het zwembad. Kwestie van het teveel aan calorieën van het ontbijt op een aanvaardbare manier onder controle te proberen houden. Daarna gaan wij op weg naar het Taman Rekreasi Gua Monyet Kupang. Het is eerst klimmen langs een aardeweg, dan lopen wij voorbij het Sasando Hotel en even verder ligt het park. Een man zegt dat er massa’s apen zitten en er wordt 20.000 IR ingang gevraagd. Veel te veel voor een domein waar wij veel twijfels over hebben gezien wij geen enkele aap aan de ingang zien. De prijs zakt tot 10.000 en hiervoor stappen wij wel binnen. De man aan de ingang gaat ons voor en geeft aan 5 apen in een kooi elk een banaan. En hiermee houden de apenontmoetingen op. Wij zien wel nog een tweetal uitgehouwen grotten met uitgehouwen zitbanken, een overblijfsel van schuilplaatsen van de Japanse soldaten uit de Tweede Wereldoorlog. Verder staan in het park overal picknicktafeltjes, waarvan bij sommigen het tafelblad verdwenen is. Het geheel is vrij verwaarloosd. Ook grenst dit 2 ha grote domein aan bewoonde hutjes, waarvan ik denk dat sommigen zich al binnen het domein bevinden. Hierna gaan wij nog een drankje drinken in het restaurant Taman Laut Handayani; een zuurzak en een guavedrankje en hierna nog een biertje. Het vochtverlies door het zweten moet immers ook op peil gehouden worden. Om een uur nemen wij de gratis shuttle van het hotel naar de luchthaven. Wij vertrekken met de vlucht van Sriwijaya Air om 14u 55 met een tussenstop in Surabaya naar Jakarta waar wij om 17u 50 aankomen (wel een uur bijrekenen – dus de vlucht duurt bijna 4 uur.) In Jakarta willen taxichauffeurs ons meteen naar de stad voeren voor 250.000 IRP, een veel te hoge prijs. Wij schuiven aan bij Blue Bird, een betrouwbaar taxibedrijf. En voor 150.000 IRP worden wij naar het Favehotel Tanah Abang – Cideng gevoerd. Omdat het al laat is, eten wij in het hotel. Vanuit onze kamer zien wij het 132 meter hoog nationaal monument, waarvan de voet blauw verlicht wordt en de top fel geelwit.

Deze morgen zijn wij eerst naar de Pusat belanja Blok A Tanah Abang gewandeld. Hier toch twee kleurrijke hemdjes gekocht. Dan terug naar het hotel en wij besluiten om naar de oude haven te vertrekken. Het is inmiddels bijna elf uur geworden en wij nemen een taxi naar Sunda Kelepa. De taxichauffeur rijdt mijn inziens ietwat rond, maar uiteindelijk  worden wij toch aan de ingang van de oude haven afgezet. Hier lopen wij langs de kade waar nog heel wat schepen gemeerd liggen voor vervoer van goederen naar het binnenland. Een gids probeert ons een boottochtje aan te smeren, maar wij bedanken hiervoor en gaan op weg naar het museum Bahari. Eerst lopen wij langs een waterzuiveringsmachine, waar drijvend vuil uit het water geschept wordt. Iets verder staat dan de uitkijktoren uit 1839 aan de ingang van het museum. Deze wordt nog gerestaureerd. Enkele oude pakhuizen staan op instorten, maar het museum Bahari werd gehuisvest in enkele gerestaureerde pakhuizen van de VOC (Vereenigde Oost-Indische Compagnie (1602 – 1800)). De oudste pakhuizen dateren zelf uit 1652. Het museum zelf geeft een mooi overzicht van de haven en handel vanuit Batavia (Jakarta) in het verleden. Ook liggen er een aantal boten. Er zijn ook met poppen taferelen uitgewerkt over zeelegendes, waaronder de Vliegende Hollander. Verder ook nog met de grote ontdekkingsreizigers, waarbij onze noorderburen een flinke bijdrage leveren. In een ander pakhuis is een Chinees restaurant gevestigd, dus tijd voor een biertje in het bierarme Jakarta. De lucht betrekt maar wij lopen nu verder naar de Chicken Market Bridge, vroeger de hoenderpasarbrug genoemd, omdat er vroeger vlakbij een heel drukke kippenmarkt was. Het is de enige brug uit het verleden die er nog rest en ze doet erg Hollands aan. Verder komen wij op het plein voor het Museum Sejarah Jakarta, dat gevestigd is in het vroegere stadhuis van Batavia. Op het plein is het een drukte van jewelste. Mensen rijden hier rond op kleurrijke fietsen en met kleurige hoeden of tropenhelmen op. Wij worden voortdurend aangeklampt door groepjes jongelui die ons vragen stellen om hun Engels te testen. De antwoorden worden via hun smartphone bijgehouden. Na enige tijd bedanken wij ervoor want de lucht begint driegende proporties aan te nemen. En inderdaad, als wij ter hoogte van het treinstation van Jakarta komen openen de hemelsluizen zich volledig. Wij schuilen aan een bushalte, maar veel helpen doet dat niet, nat worden doen wij toch. Het voelt aan alsof ik met kleren aan onder een goed stromende douche staat. Even verder staat een tentje en daar lopen wij heen om toch uit de regen te zijn. Gelukkig zijn mijn Lonely Planet en mijn fototoestel nog droog. Het regent zelfs in die mate dat de straten blank komen te staan. Na een dik halfuur is het ergste gelukkig voorbij en kunnen wij verder. Nog even geshopt in een hypermarkt op zoek naar kruiden, maar veel vind ik niet. De lucht begint alweer grijs te worden en wij gaan nu op weg naar het Plaza Hotel. Het begint al weer te regenen en gelukkig bereiken wij het hotel voor het echt begint te regenen. Hier moeten wij door de scan en ook onze draagzakken worden gecheckt. En dan gaan wij naar boven. Eerst naar de 46ste verdieping en dan nog verder naar de negenenveertigste etage, waar een lounge gevestigd is met open terras en prachtig overzicht over de stad. Ik zie het onweer naderen maar het uitzicht is gewoonweg overweldigend. Wij bestellen hier een biertje, en nu geven wij toe: wij bestellen een Heineken. Tja het is hier happy hour en wij krijgen immers bij een Heineken een tweede pint gratis en een gevulde taco erbovenop. Een achttal meisjes in het wit gekleed houden hier hun vrijgezellenavond. De obers zijn druk in de weer om foto’s te trekken van de dames. Ook nu begint het te gieten en de opengeklapte ramen worden dichtgedaan. Wij bestellen nog een biertje, want het is echt geen weer om een hond door te jagen, en eenmaal een nat pak per dag is mijns inziens ruim voldoende, temeer omdat mijn broek en kousen nog behoorlijk nat zijn. Maar vertrekken doen wij toch, regen of geen regen. Uiteraard dan met een taxi, want intussen is het ook al donker geworden. Als laatste avondmaal gaan wij uit eten bij de Thai naast het hotel, het Suan Thai restaurant. Het valt reuze mee, want ik bestel een niet pikant soepje. Het is nu echt bijna afgelopen, want morgen keren wij terug naar huis. Hopelijk valt morgen niet in het water.

marc

Advertisements